Juryrapport 
 

Daags na de opening van de tentoonstelling verzamelen de juryleden zich in café De Plantage in Amsterdam. Na een eerste kennismaking en afstemming van de te volgen procedure vertrekt het gezelschap op rondreis door Nederland om locaties te bezoeken die op de tentoonstelling slechts op video te bezichtigen zijn.  
De eerste inzending bevindt zich op steenworp afstand: de Wijkarena. Ondanks het gure weer, er ligt nog sneeuw en het vriest dat het kraakt, zijn er kinderen aan het basketballen. Nog een beetje onwennig in hun functie als juryleden draalt het buitenlandse gezelschap langs de golvende hekken. De tocht wordt vervolgd naar het idyllische boerenlandschap nabij Utrecht. 
Een weggetje langs pittoreske boerderijtjes, knotwilgen en statige buitens leidt naar de uitrit van Warmte Overdracht Station 8 (WOS 8). Als een nors gevaarte markeert het uiterst gesloten zwarte blok, bijna dreigend, de komst van een aanstaande stad. Het grimmige gebouw ontsluit bij nadere beschouwing langzaam haar mysterieuze kwaliteiten; de oplichtende reflectors die de naam WOS 8 uitstralen, de klimwand en het basketbal net. Elke zijde van het gebouw brengt verrassingen. De achterkant van het gebouw kan niet bekeken worden vanwege prikkeldraad en drassige grond, maar een kleine omweg per auto levert een prachtig beeld op. De reis wordt vervolgd naar Ede om de belettering van Karel Martens op de gevel van Veenman Drukkers te bekijken. Ondanks verwoede pogingen lukt het ons niet om de gehele tekst van K. Schippers te lezen, laat staan te vertalen. Het project 301 Steps blijkt bij daglicht een harde dobber voor de jury. De onderdoorgang bij Leidschendam is toegankelijker en leidt tot interessante inhoudelijke discussies. Bij de aanblik van het straatnaambordje www.leidschenveen.nl/tunnel roept Karrie Jacobs enthousiast dat dit bordje alleen al van haar de prijs mag winnen. Dat is wel wat voorbarig, ze heeft pas een paar inzendingen in het echt gezien. Het is inmiddels donker geworden waardoor een hernieuwd bezoek gebracht kan worden aan het project 301 Steps (Day-light/Tung-sten). Bij het voorbijrijden baadt de auto in het wonderlijke blauwe licht. De 301 stappen worden opnieuw gekeurd en nu aanmerkelijk positiever beoordeeld. 

Deze zware en vooral koude eerste dag met veel gereis blijkt de opmaat voor een nog zwaardere tweede dag waarop de jury de tentoonstelling bezoekt en tot een uiteindelijke keuze moet komen. Na een eerste verkenningsronde met extra informatie worden moeilijk te beoordelen voorwerpen van de sokkels getild, betast, gekeurd en aan een nauwkeurige inspectie onderworpen. Boeken, tijdschriften, huisstijlen e.d. worden ter inzage aangeboden. Zo wordt het vilt op de hand gekeurd, het vele rubber betast, de stoelen bezeten, de lensmailers geopend en gesloten; kortom alles wordt uitgeprobeerd. Met enige moeite kan zelfs een kopje overheerlijke JKN-espresso worden aangeboden, een welkom alternatief voor het bakje troost uit de personeelskantine. 
Tijdens de daaropvolgende discussie peilt John Thackara de stand van zaken. Er is gekozen voor het maken van een longlist die gedurende de dag tot één winnaar en de nodige eervolle vermeldingen zal worden afgeslankt. De eerste inventarisatie levert zo'n twintig producten op die op sympathie van een of meerdere juryleden kunnen rekenen. 
Deze podructen zijn: de tribune voor Rijkswaterstaat, de Nuvo 2000, de Magnetic Case, de fietsbel Axis, het boekje 'You have the right to remain silent', de roeifiets, de rubberen sieraden, de huisstijl voor Capac, de tunnel KW4-20, 301 steps, de PS covers, de lensmailer, het B-keuze servies, de reclamecampagne voor Het Parool, de Logic Lantern, de K'kit, WOS 8, de klaptafel Daytona en de functionele tegels. 
Een uitgesteld bezoek aan het tuimelhuis, de tribune voor Rijkswaterstaat en de pontons van het waternet voor en na de lunch is voor sommige juryle-den aanleiding om nieuwe producten aan de longlist toe te voegen. Zo kan nu ook het tuimelhuis op serieuze steun rekenen.  
Tegen 14.00 uur wordt het tijd om de longlist in te korten. Er zijn slechts twee producten die op de steun van alle drie de juryleden kunnen rekenen, de rest slechts op de voorkeur van één. John Thackara brengt uitsluitsel in de algemene voorkeur van de jury door iedereen punten te laten geven voor de verschillende inzendingen. Het blijkt dat de twee favoriete inzendingen zulke hoge ogen gooien dat het vanzelfsprekend lijkt dat de winnaar één van de twee zal moeten worden. De andere zal automatisch een eervolle vermelding krijgen. Er wordt besloten de discussie over het kiezen van de winnaar nog even uit te stellen.  
Nu kan worden overgegaan tot een serieuze discussie over de inhoud van de prijs en de kwaliteit van de inzendingen als totaal. Karrie Jacobs blijkt naar Rotterdam te zijn gekomen om producten te ontdekken die vooruitwijzend zullen zijn en een signaal voor de toekomst zullen geven. Zij vindt het aandeel grafische vormgeving laag en hoopt iets meer karakteristieke voorbeelden Nederlandse typografie aan te treffen. Zowel Peter Noever als Sarah Lerfel blijken verrast door het aantal 'grensgevallen' en vinden het belangrijk om de winnaar representatief te laten zijn voor het vakgebied. Hun voorkeur gaat uit naar een product dat heel duidelijk tot het terrein van de vormgeving behoort, waardoor het een heldere uitspraak naar het publiek kon zijn. Het gaat tenslotte om de belangrijkste vormgevingsprijs van Nederland. 
Opmerkelijk genoeg blijkt dat de twee favoriete inzendingen van de jury zich nu juist in het schemergebied tussen vormgeving en architectuur bevinden. Ziehier het dilemma van de Designprijs Rotterdam 1999. 
Peter Noever gooit regelmatig de knuppel in het hoenderhok door zijn mening over vormgeving, architectuur en kunst van elke nuance te ontdoen en met controversiële opmerkingen een discussie te ontlokken. Hij vindt in Karrie Jacobs een waardige tegenstander. Zij pareert zijn opmerkingen met steekhoudende argumenten. Sarah Lerfel, lijkt iets minder welbespraakt maar achter haar weinige woorden schuilt een grote vastberadenheid en een trefzeker gezond verstand. 

De discussie over de Rotterdamse Designprijs 1999 concentreert zich op de onderdoorgang KW4-20 van Hans Muller en Zwarts & Jansma Architecten en het WOS 8 van .NL Architects. Beiden hebben op de jury een verrassende indruk gemaakt. De tunnel wordt geprezen om de toepassing van de groene LED's, de link met internet en de geslaagde poging om de tunnel tot een ontmoetingsplek te maken. De rode lichtkrant vindt men in haar gekozen vorm minder geslaagd. Het WOS 8 wordt geprezen om haar mysterieuze karakter, de vormkwaliteit en de vele extra functies die aan het gebouw worden gegeven. Het gebouw roept echter zoveel vragen op dat het niet ieders eerste voorkeur heeft. Pro's en contra's wisselen zich af. Meermalen wordt de discussie gestaakt. Hernieuwde bezoeken aan de tentoonstelling leveren geen nieuwe kandidaten op. Karrie Jacobs probeert nog wel een lans te breken voor de tribune van Rijkswaterstaat, die het onzichtbare Nederlandse institutionele design zichtbaar maakt, en de lensmailer, het mooiste ding van de tentoonstelling. Sarah Lerfel brengt de tegels onder de aandacht. Maar deze zaken kunnen de keuze voor de eerste prijs en de eervolle vermelding uiteindelijk niet beïnvloeden. Hoe hard Thackara ook probeert, een unaniem oordeel kan hij niet forceren. Zelfs een bezoek aan de oude meesters van Museum Boijmans Van Beuningen om de geest te ontspannen brengt geen zicht op een beslissing waar iedereen mee instemt. Uiteindelijk biedt het letterlijk vertalen van de toelichtingen bij de inzending de uitkomst in de patstelling. Dit maakt dat ieder jurylid zijn of haar mening vastberaden naar voren brengt. Na lang overleg komt de jury tot een 2-1 uitslag. De kaarten voor de toekenning van de eervolle vermelding en de Designprijs Rotterdam 1999 zijn geschud. 

De jury kent een 'buitengewone' eervolle vermelding toe aan Zwarts & Jansma Architecten en Hans Muller voor de KW4-20 onderdoorgang Rijksweg A4 Stompwijkseweg in Leidschendam 

De winnaar van de Designprijs Rotterdam 1999 is het bureau .NL Architects (Pieter Bannenberg, Walter van Dijk, Kamiel Klaase en Mark Linneman) voor het Warmte Overdracht Station 8 in opdracht van het energiebedrijf UNA.